Strona Główna [Index] Forum  [NetManiak]     Kontakt 
 
 

Albert One - urodził się we Włoszech jako Alberto Carpani natomiast nazwisko Albert One jest jego pseudonimem artystycznym. Albert wylansował wiele znanych hitów począwszy od „Heart Of Fire”, „Secrets”, „For You Love”, “Hopes And Dreams” czy  “Turbo Diesel” . Mimo, że jest Włochem jego największe przeboje zostały wylansowane w Niemczech i Szwajcarii. Albert One uważany jest za gwiazdę Italo-Disco. Jego kolejnym hitem ale już z roku 2000 jest piosenka „Sing A Song Now Now”.

Alberto Carpani to doslownie "waga ciezka" muzyki dance & disco. Big Albert jest utalentowanym wykonawca, producentem, kompozytorem i dee jay'em. Pomimo ukrywania sie pod przeroznymi pseudonimami (Jock Hattle, Humphrey, Malcolm, A.C. One, The Fashion, Clock on 5, The Managers, The Cover Band, Fizzy, Paul Sharada, Willy One Gang, G.M.T. One, F.T. One, X One czy Schiffer) artysta zostaje natychmiast rozpoznawany przez swych wielbicieli po swym niepowtarzalnym, charakterystycznym glosie.

Do jego najpopularniejszych utworow naleza zarowno: "Turbo Diesel", "Heart on Fire", "Hopes and Dreams", "Crazy Family", "Secrets", "Lady O", "For you Love"....jak i jego ostatnio wydane utwory "Music", "Sing a Song now now", "Mandy" czy "Sunshine", ktore mimo wspolczesnego brzmienia dance bazuja na wyprobowanych rytmach okresu Italo & Euraodisco.


C C Catch Caroline Müller urodziła się w Holandii. Jej matką jest Holenderka Corry, a ojcem Niemiec Jürgen. Rodzina przeprowadziła się w 1979 r. do Niemiec, do miasta Bünde. Karierę muzyczną rozpoczęła na początku lat 80. XX wieku, kiedy to śpiewała w dziewczęcym kwartecie Optimal. W skład Optimal, oprócz Caroliny wchodziły także: Claudia, Sylvia i Sabina. Razem wydały dwa single: "Er War Magnetisch" oraz "Good-Bye / Kimi-Gasuki".

W roku 1985 podczas występu grupy Optimal w Hamburgu, zainteresował się nią Dieter Bohlen z zespołu Modern Talking. Muzyk postanowił nawiązać współpracę i dał jej do wykonania utwór I Can Lose My Heart Tonight (anglojęzyczną wersję piosenki Keine Träne Tut Mir Leid wykonywaną przez Mary Roos). Pierwotnie utwór ten miał znaleźć się w repertuarze Modern Talking. W lipcu 1985 ukazał się singel z tą piosenką. Zdobyła powodzenie w dyskotekach, a na listach przebojów uplasowała się na 13. pozycji. Kolejny singel ('Cause You Are Young) oraz debiutancki album Catch The Catch ukazały się w 1986 roku. Na fali popularności artystki, Dieter Bohlen napisał dla niej utwory na kolejny album, Welcome To The Heartbreak Hotel, który ukazał się jeszcze w tym samym roku. We współpracy z kompozytorem, Carolina wydała razem 5 albumów, jednak ich współpraca zmierzała do schyłku. Carolina chciała brać udział w tworzeniu nagrań, dostarczająć własne materiały, jednak Bohlen nie zgadzał się na to. Pod koniec dekady lat 80. piosenkarka zakończyła współpracę z Bohlenem i wyjechała do Wielkiej Brytanii, aby tam kontynuować karierę muzyczną, zmieniając styl.

W 1989 roku wydała album Hear What I Say (częściowo wyprodukowany przez muzyka Duran Duran, Andy'ego Taylora), który nie cieszył się popularnością taką jak poprzednie. To samo było z singlami Big Time i Midnight Hour. Carolina postanowiła wycofać się z muzycznego świata.

Powróciła w 1998 roku, kiedy to ukazał się album Best Of '98. Znalazły się na nim dwa jej wielkie przeboje w nowych wersjach: I Can Lose My Heart Tonight i Soul Survivor wraz z raperem Krayzee, oraz stare przeboje w oryginalnych aranżacjach. Jej kolejny singel ukazał się dopiero w roku 2003 Shake Your Head, lecz przeszedł na rynku muzycznym bez większego rozgłosu. Obecnie spędza większość czasu w Rosji, pracując nad nowym albumem. Producentem nowej płyty jest rosyjski producent Dmitrij Frolow, a pierwszą piosenkę z albumu (niedopracowaną jednak jeszcze) zatytułowaną "I Believe in Love" Caro zaprezentowała w rosyjskim Forbes Clubie.


Den Harrow – jest jednym z niewielu męskich interpretatorów Italo Disco, który odniósł duży sukces we Włoszech. Jego prawdziwe nazwisko to Manuel Stefano Carry. Den Harrow swoje pierwsze pieniądze zarobił jako fotomodel. W dyskotece "American Disaster" Den Harrow poznał Dj Roberto Turatti. Razem z Miki Chieregato, Turatti chciał zrobić z Manuela gwiazdę, z powyższego narodził się pseudonim artystyczny Harrow. Słowo to wywodzi się z języka włoskiego "Denaro" i po niemiecku oznacza pieniądze. Jego Pierwsze piosenki "To Meet Me" i "A Teste Of Love" odniosły dość duży sukces, jednak Den Harrow mimo tego musiał pobierać lekcje śpiewu. Kolejnym jego wielkim hitem był "Bad Boy" wylansowany na przełomie 85/86. Na początku 1987 roku dzięki piosence "Don't Break My Heart" Manuelowi udało się osiągnąć duży sukces. Jego piosenki pozostawały długo na listach przebojów a sam Den Harrow został wyróżniony przez Niemieckie czasopismo "BRAVO" jako ulubiony piosenkarz. W roku 1987 pojawił się w sprzedaży album "Day By Day" jednak jego kolejne produkcje nie odniosły już tak dużego sukcesu.

 


Digital Emotion - duński zespół muzyczny założony w połowie 1983 roku. Jest on wspólną wizją choreografa Glenn Van Der Hoff-a oraz piosenkarza - Steve De Goede-a.

Produkowany był przez holenderskich producentów Adams & Fleisner, którzy produkowali również Q-Matic, Dynamic Seven, Gazuzu, Video Kids, Master Genius, X-Ray Connection, L-Vira, Joanne Daniels, Bianca Bonelli i wiele więcej. Zespół tworzyli Jean Francois-Colombo, Cickie De Beer oraz Myrna Balrak. W 1984 członkowie grupy (Jean Francois-Colombo i Cickie Dee Beer) poddali się wybieleniu skóry. Zespół grał muzykę o elektronicznym brzmieniu w stylu synth-pop, italo dance. Piosenki Digital Emotion były na licencji Cat 'Crew' Music. Z początku utwory zostawały nagrywane na płytach winylowych Break Records, a od 1989 na Independent Music Label. Studia znajdowały się w Holandii. Pierwszym singlem grupy był "Don't Stop". Nagranie było w całości stworzone na elektrycznym basowym brzmieniu. W piosence bez przerwy powtarzane były komputerowym vocoderem słowa "Don't Stop". Chwilę po "Don't Stop" wydany został winyl z piosenką "Get Up, Action". Oba nagrania zostały zrealizowane w wersjach Extended i Single. Następnym, udanym singlem był "Go Go Yellow Screen" wydany na 12 calowym winylu, na którego "B" stronie znajdował się zmiksowany z jinglami Master Genius-a utwór "Humanity" o długości 9'45". W 1984 wydany zostaje singiel "Steppin' Out" (Instr. "The Stepper") wyprodukowany przy współpracy z Peterem Slaghuisem .

 

W 1984 powstaje pierwszy oficjalny album - Digital Emotion. Na zapotrzebowanie tego albumu zremixowane zostały utwory “Get Up, Action”, “Don’t Stop” i “Go Go Yellow Screen. Pozostałe nagrania t.j. „The Beauty & The Beast”, „Electric Love” oraz „Humanity” zostały bez zmian. Dwa pierwsze single nie osiągneły większego sukcesu. W tym samym roku grupa utworzyła teledysk do "Go Go Yellow Screen". Z nieoficjalnych źródeł wiadomo, że został on zrealizowany na trasie koncertowej w Japonii.

 

Wraz z rokiem 1985 wydany został drugi – ostatni album zespołu – „Outside In The Dark”. Na albumie znajdowało się również 6 piosenek, lecz w przeciwieństwie do pierwszego były one „marginesowe”.

 

Rok 1986 – pojawia się singiel „Jungle Beat” wraz z nim jego instrumentalna wersja „Jungle Drums”. Warto też wspomnieć, iż utwór znajdujący się na tym albumie "In & Out Of Africa" był instrumentalną wersją do piosenki jednego z innych zespołów produkowanych przez Adams & Fleisner. W roku 1987 ukazuje się ważniejszy z dyskografii grupy singiel „Dance To The Music” z instrumentalną odsłoną „Tonight Is The Night”. Stworzony zostaje również "Super-Mega-Mix" zespołu. W 1988 roku zremixowany po raz kolejny zostaje singiel „Get Up, Action” – tym razem w rapowej wersji.

 

Rok 1989 nie licząc nagrania „I Need Your Love Tonight” jest okresem milczenia grupy. W roku 1991 producenci grupy wydali „Mega-Mix”, na którym znajdziemy znane, jak i niepublikowane (n.p. album "Don't Stop" z 1991 roku, w wersji rap) utwory Digital Emotion , oraz powiązanych zespołów. W tym samym roku wydany został album na CD - „The Best Of”. Niestety, jakość tego albumu pozostawiała wiele do życzenia - nagrania prosto z winylów. Istnieje wiele wersji albumu „Outside In The Dark” (niemiecka, holenderska oraz duńska). Różnią się od siebie jakością, zbiorami piosenek. Jeden z nich był utworzony w bardzo niskiej jakości z tytułami, które zostały niedokładnie przepisane (n.p. "Je Veus L`Amour, zamiast "Je Veux L`Amour). Powstawało bardzo dużo kompilacji z błędami w tytułach. Przeważnie były to niskobudżetowe masteringi, w których często było słychać metalowy pogłos pozostawiony po tym zabiegu. W roku 2001 wydany został nieoficjalny album "Music Of Dance & Sunshine". Jakość albumu była niska, wynikało to najprawdopodobniej z pierwotnego formatu [mp3] z niskim bitrate. W 2002 roku, w Holandii wypuszczony zostaje zmasterigowany album „Digital Emotion” wraz z „Oustide In The Dark” i bonusowym singlem „Jungle Beat”. Wszystko to zawarte na pojedynczej płycie CD.

 

W 2007 roku firma Blanco Y Negro wydała album „I Love Disco Presents: Digital Emotion - Greatest Hits”. Album w znakomitej jakości, z przeprowadzonym 32-bitowym masteringiem z winylów. Złośliwi twierdzą, iż utwory z serii "I Love Disco" są za bardzo przepełnione basem.

 


Fancy (właśc. Manfred Alois Segieth, ur. 7 lipca 1946 w Monachium) – niemiecki piosenkarz popularny w latach 80. Nagrał wiele ówczesnych hitów m.in Slice Me Nice (1984), Flames of Love (1988). Napisał wiele utworów wykonywanych przez innych wykonawców (Grant Miller, Linda Jo Rizzo, Marc Buchner, the Hurricanes, Mozzart, Timerider i wiele innych), jednak jako autor nigdy nie podawał właściwego nazwiska. Przedstawiał się jako Tess lub Ric Tess.


Kiedy młody Fancy po ukończeniu szkoły postanowił zostać mnichem mało kto mógł przypuszczać ze ten utalentowany muzycznie (świetnie grał na gitarze) facet stanie się największą solową gwiazdą na niemieckiej scenie disco. Fancy jako młody chłopak bardzo często udzielał się na estradzie a jego hobby przeradzało się w pasje. W 1984 roku po długich poszukiwaniach Fancy trafił na Todda Candiego, który napisał dla niego pierwsze przeboje. Piosenki takie jak "Slice me nice" oraz "Chinese Eyes" całkowicie podbiły rynki ówczesnej Europy. Fancy zdecydował się na koncertowanie na żywo. Dzięki doświadczeniom z dzieciństwa Fancyświetnie czuł się na scenie a publiczność doceniała jego występy.

 

Fancy koncertował w USA i we Francji a kiedy w 1985 roku nagrał wielki przebój "Bolero" do jego stop padła tym razem Hiszpania. Sukcesy pozwoliły mu na wydanie 1-szego albumu - a long play doczekał się statusu złotej płyty w kilku krajach. Kolejne hity i kolejne albumy szybko znikały z półek. Gorączka Fanciego ogarniała Europę a jej kulminacyjnym momentem było wydanie w 1988 roku słynnego na całym świecie singla "Flames of love" który został sprzedany w dziesiątkach milionów egzemplarzy. Fancy zasłynął nie tylko jako wokalista ale i doceniano go za piosenki które tworzył dla innych wykonawców. Produkował nagrania dla Granta Millera czy Mozzarta ("Money", "Jasmin China Girl"). Fancy współpracował również z: Amandą Lear, Lindą Jo Rizzo, Robertem Grace oraz duetem włoskim: Albano i Romina Power.

 


Paul Mazzolini (pseudonim Gazebo, ur. 18 lutego 1960 w Bejrucie, Liban) - włoski piosenkarz, wykonawca gatunku italo disco. Urodził się w Libanie jako syn włoskiego dyplomaty i amerykańskiej piosenkarki. Według legendy wypromowanej przez fanów, gry na gitarze nauczył się w wieku 10 lat, by zaimponować nią szkolnej koleżance. Jako nastolatek rozpoczął karierę muzyczną, początkowo były to epizody w zespołach różnych stylów muzycznych - jazz, rock, punk. Ich pierwszą wspólną produkcją był skomponowany w 1982 utwór Masterpiece, który zagościł na listach przebojów. Największy sukces jeśli chodzi o listy przebojów odniósł singel wydany rok później: I Like Chopin. Kolejny utwór, Lunatic, wydano w 1984 na płycie o tej samej nazwie, w całej Europie zdołała się ona wedrzeć do dwudziestki najchętniej kupowanych płyt. Następne jego produkcje nie powtórzyły już sukcesu wyżej wymienionych, aż do jesieni 2006, kiedy to singel Tears for Galileo osiągnął pierwszą pozycję na liście Euro dance.


Koto - włoski zespół muzyczny wykonujący muzykę spacesynth, nurt określany jako space disco.

Grupa założona została w 1982 r. przez Anfrando Maiolę oraz Stefano Cundari. W latach 80. profilem działalności Koto było wydawanie muzyki z gatunków Italo disco oraz spacesynth. W 1989 r. niemiecka wytwórnia ZYX Records wykupiła wydawnictwo Memory Records wraz z prawami do nazwy Koto oraz całego materiału muzycznego grupy.

W 1992 r. Stefano Cundari zmarł z powodu nowotworu mózgu. Był to koniec działalności Koto w dotychczasowym kształcie. W późniejszym czasie Maiola odzyskał prawa do nazwy, jednak jego nowe produkcje w bardzo dużym stopniu odbiegają gatunkowo od wcześniejszych wydań.


Ken Laszlo - jest jednym najlepszych wykonawców dekady Italo Disco i jednym z  moich ulubionych. Jego piosenki to same przeboje, które odcisnęły swoje piętno w włoskim biznesie muzycznym. Ken Laszlo to oczywiście pseudonim artystyczny, prawdziwe nazwisko to: GIANNI CORAINI

 

W 1984 dzięki piosence "Hey Hey Guy" Ken Laszlo mógł odnotować swój całkiem duży sukces na listach przebojów. Kolejnymi wielkimi hitami Ken Laszlo były "Don't Cry", "Tonight", "1234567" oraz "Glasses Man". Wszystkie powyższe piosenki znalazły się na wydanej w roku 1988 pierwszej płycie Kena Laszlo. Z tymi piosenkami Ken mógł świętować swój sukces nie tylko w Europie ale także w Azji czy Ameryce Południowej. W tym czasie sprzedał ponad 1 milion swoich płyt. Ken Laszlo jest do dnia dzisiejszego aktywny zawodowo. Jego ostatni album "Dr. Ken & Mr. Laszlo" z roku 1998 zawiera wiele przebojów takich jak: "Love Things" czy "Whatever Love".

 


Laserdance  - holenderski duet muzyczny, uznawany za jedną z najbardziej prominentnych formacji tworzących muzykę spacesynth. W jego skład wchodzą Michiel van der Kuy oraz Erik van Vliet. Chociaż największe sukcesy odnosił w latach osiemdziesiątych XX wieku, pozostawał aktywny w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych; swoją obecność na rynku muzycznym zaznaczył także po roku 2000. Laserdance tworzy instrumentalną muzykę elektroniczną wywodzącą się wprawdzie z nurtu italo disco, istotnie się jednak od niej różniącą. Z uwagi na zastosowanie barw o syntetycznym brzmieniu oraz odwołania do tematyki kosmicznej i science fiction w tytułach utworów, została ona określona mianem spacesynth. Dopełnieniem tej koncepcji są okładki płyt zespołu, przedstawiające zazwyczaj futurystyczny statek kosmiczny.

Większość muzycznego dorobku Laserdance konsekwentnie wpisuje się w raz przyjętą konwencję i poszczególne płyty zasadniczo nie różnią się między sobą stylem - znakiem rozpoznawczym holenderskiego duetu są: prosta sekcja rytmiczna, syntezatorowe riffy, melodyjne motywy prowadzące oraz krótkie partie wokalne o zmodyfikowanej przez filtry charakterystyce dźwięku. Utwory Laserdance często pojawiały się na składankach z muzyką italo disco, a ponadto nierzadko wykorzystywane były w popularnych w latach osiemdziesiątych XX wieku "max-mixach". Do największych przebojów formacji zaliczyć można m. in. Shotgun, The Challenge czy Around The Planet.

W 1989 roku niemiecka wytwórnia ZYX Music nabyła prawa do nazwy włoskiego zespołu Koto (zapoczątkowanego przez muzyków Anfrando Maiola oraz Stefano Cundari), a następnie powierzyła Michielowi van der Kuyowi nagranie na nowo niektórych utworów tej formacji. Van der Kuy pod szyldem Koto wydał albumy Masterpieces, From the Dawn of Time, Koto Plays Synthesizer World Hits czy Koto Plays Science-Fiction Movie Themes. Muzyka w zasadzie nie różniła się od tej wydawanej pod szyldem Laserdance, choć wyraźnie różniła się od muzyki wcześniej tworzonej przez oryginalnych twórców formacji Koto. Po roku 2000 Anfrando Maiola sądownie odzyskał prawa do nazwy Koto i pod tą nazwą działa do dziś. Michiel van der Kuy wraz z Rob van Eijkiem wydaje dziś muzykę pod szyldem Rygar (w formacie CD-R) lub Area 51 (wydawane przez szwajcarską wytwórnię Hypersound); jest to wciąż muzyka spacesynth, tworzona w charakterystycznym dla Michiela van der Kuya stylu


Max Him - pod tym pseudonimem artystycznym ukrywał się Niemiec Florian Fadinger, który faktycznie nie śpiewał swoich piosenek lecz  tylko udawał, że śpiewa. Kto jednak na prawdę śpiewał takie przeboje jak: "Lady Fantasy" czy "Japanes Girl" nie wiadomo, można ewentualnie tylko spekulować na ten temat. Florian był w roku 1986 menadżerem Svena Vaeta. We Włoszech podczas wielkiego TV-Show poznał i zaprzyjaźnił się z znanymi producentami Mauro Farina i Giuliano Crivellente. Między 1986 a 1991 Florian sprzedał więcej niż 8 milionów albumów i do dnia dzisiejszego jak Max Him, Florian zajmuje się zawodowo muzyką i pracuje dla SAIFAM MUSIC w Niemczech.



Miko Mission - swoją karierę rozpoczął pod pseudonimem LOOPSIDE i piosenki  "Starman".

Rok później w 1984 roku pojawił się na rynku muzycznym jego pierwszy singiel a zarazem wielki przebój "How Old Are You", ale tym razem pod pseudonimem artystycznym Miko Mission. Jego prawdziwe nazwisko to: Pier Michele Bozzetti. W 1985 roku Miko Mission nagrał kolejny wielki przebój dekady muzyki Italo Disco "Two For Love". Kolejne przeboje to: "Toc Toc Toc", "The World Is You" Pier tworzy do dnia dzisiejszego, jednak nie odnosi takiego sukcesu muzycznego jak w latach 80 - tych, gdy w dyskotekach królowało Italo - Disco.

 

 


Mike Mareen (ur. 9 listopada 1949 w Berlinie) – niemiecki muzyk italo disco, szczególnie popularny w latach 80. Jego pierwsze muzyczne kroki wiązały się z występowaniem w zespole "Cemetery Institution", który grał m.in w Star-Club w Hamburgu. Następnie początkujący artysta został marynarzem, dzięki czemu wkrótce znalazł się w Nowym Jorku, gdzie grał w kilku amerykańskich grupach. Po powrocie do Europy zaangażował się w produkcję utworów utrzymanych w konwencji italo disco. Osiągnął na tym polu znaczące sukcesy muzyczno-medialne, goszcząc często w popularnych programach telewizyjnych zarówno w Niemczech, jak i Europie Środkowo-Wschodniej. Jego największymi przebojami są Dancing In The Dark (1985) oraz Love Spy (1986). Ten ostatni singel odniósł spektakularny sukces: sprzedano 6,5 mln sztuk. Po kilku latach przerwy w występach, w 2004 roku artysta wydał album oraz zaplanował trasę koncertową. Do najbardziej udanych koncertów należy zaliczyć koncert w Meksyku (2004), który zgromadził około 25 000 widzów oraz koncerty w Moskwie i Sankt Petersburgu, na których gościło po ok. 35 000 miłośników jego muzyki.

 


Numero Uno to projekt stworzony w latach 80. Zasłynęli nagraniem przeboju "Tora! Tora! Tora!", który był jednym z pierwszych wielkich hitów ery italo disco. To wystarczyło, by Numero Uno stali się znani na całym świecie.W skład grupy weszli bracia Hans i Rob Keller.

 

Ich twórczość produkował holenderski duet Bolland & Bolland. Co ciekawe przebój "Tora! Tora! Tora!" nigdy nie został wydany we Włoszech.

 


Radiorama - Radiorama we Włoszech odniosła ogromny sukces. Prawie wszystkie  piosenki nagrywane pod szyldem Radioramy były wielkimi przebojami w dyskotekach czy na listach przebojów. Historia Radioramy zaczęła się w 1985 r., kiedy doskonała pisarka tekstów, kompozytorka i piosenkarka Simona Zanini skomponowała z Martinelli piosenkę zatytułowaną "Chance To Desire". Od drugiego singla "Desire" Mauro Farina zaczął się śpiewać w piosenkach Radioramy a razem z Guliano Crivellente był odpowiedzialny za niepowtarzalne, pełne klimatu piosenki. Po tym pierwszym przeboju rozpoczęła się prawdziwa  kariera Radioramy przypadająca na rok 1985 i 1988-89.

 

Piosenki Radioramy śpiewali Mauro Farina ( wokal wiodący) i Simona Zanini ( żeński głos w zespole). Ich sukces zapoczątkowały właśnie te dwa nagrania, ale i pozostałe wszystkie piosenkami skutecznie wprowadzali na listy przebojów na całym świecie. Po piosence "Desire"  powstało wiele wspaniałych piosenek: "Hey Hey", "Warriors" czy "Vampires". Jedną z najbardziej popularnych piosenek Radioramy w tym czasie była piosenka "Aliens", przebój ten znalazł się w pierwszej dziesiątce na wszystkich europejskich listach przebojów. Jako konsekwencję tych wspaniałych przebojów, Farina i Crivellente zdecydowali się na nagranie albumu w 1986 roku, który został zatytułowany "Desires and Vampires". Radiorama tworzy do dnia dzisiejszego czego przykładem jest album z roku 1999 "The World Of Radiorama".



 Silent Circle  Gdy w 1976r 19-letni klawiszowiec Axel Breitung i 17-letni wokalista Martin Tychsen zdobyli I nagrodę na Festiwalu Młodych Talentów, nikt z oglądajacych to widowisko nie przypuszczał, że na następne efekty wspólnej twórczości tego duetu trzeba będzie czekać aż 9 długich lat, do 1985 roku. Wówczas to Axel, Martin, Bernd Dietrch oraz Engelberg Simons stworzyli grupę, która w lutym tegoż roku przyjęła nazwę Silent Circle. Tworzeniem pierwszych utworów zajęli się A. Brietung, Bernd Dietrich oraz Engelberg Simons, natomiast na scenie występowali Axel, Martin oraz perkusista CC Behrens. Na pierwszym ich singlu wydana została kompozycja "Hide Way - Man is Comin'!". Utwór ten został dobrze przyjęty przez słuchaczy, jednakże drugi singiel "Touch In The Night" odniósł naprawdę wielki sukces - utwór był notowany przez kilkanaście tygodni na liście najlepiej sprzedających się singli w ówczesnych Niemczech Zachodnich. Przez 3 tygodnie vinyl z utworem "Touch In The Night" plasował się w pierwszej dwudziestce tegoż notowania.


O popularności tego utworu świadczy fakt podwójnej reedycji tego singla na nośniku kompaktowym. W 1993 roku wytwórnia Dusty Records/Fun Music Promotion wydała na CD 4 wersje tego przeboju, a w 1998 roku firma ZYX wydała singla zawierającego m.in. wersję tego utworu na rok 1998. Utwór ten był również wykorzystywany w różnego rodzaju kompilacjach m.in.: Don DiscoMix vol. 1, Italo 2000 Italo Boot Mix vers. 1998, Spirit Of Disco - Italo Disco Edition.
 


Savage, czyli Roberto Zanetti znany jako Savage (ur. 28 listopada 1956 w Massa we Włoszech) – włoski piosenkarz, muzyk nurtu italo disco oraz eurodance classic, producent muzyczny, kompozytor i biznesmen. Jako producent muzyczny używa pseudonimu Robyx. Właściciel kilku firm: Robyx Productions, Extravaganza Publishing i DWA Records

Mając 14 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie. Pierwsze kroki stawiał z zespołem Taxi, w którym gitarzystą był Zucchero. Tworzył dla wielu gwiazd gatunku italo disco, ale również jako producent Robyx był pionierem eurodance classic. Pisał przeboje dla Radioramy, Double You, Corony. Wypromował znanego w latach 90. rapera Ice MC, dla którego również tworzył kompozycje. W latach 90. dzięki niemu ogromny sukces odniosła Alexia zarówno piosenką "U lala" jak i promowanym przez ten utwór albumem. W 2001 wrócił do współpracy z dawnym przyjacielem Zucchero. Wynikiem był utwór Sexy Thing (Baila), który także odniósł światowy sukces.

Pod koniec 1983 rozpoczął nagrywanie utworów pod pseudonimem Savage. Jego "Don't Cry Tonight" stał się hitem w Europie i często go remiksowano. W tym samym roku nagrał "Only You". Jego pierwszy album Tonight był sukcesem, a pochodziły z niego takie utwory jak: Radio, Time, Love Again, Celebrate, Love Is Death. W 1989 nagrał I Just Died In Your Arms Tonight (Hi-NRG. Remiks utworu zespołu Cutting Crew). W tym roku wydał również album z największymi hitami. W 1994 wydał Strangelove – album zawierający szereg remiksów jego starszych utworów i czterech mieszanek Strangelove (skomponowana przez Depeche Mode). Ostatnim singlem tego okresu Savage'a był Don't You Want Me, który pojawił się w jego własnej wytwórni Dance World Atak Records (DWA) w 1994. Ten utwór nie pochodzi z albumu Strangelove.

Po długim czasie, w październiku 2009 ukazał się singiel Twothousandnine – 2009.

Wystąpił na Festiwalu w Sopocie w 1989, gdzie zaśpiewał przebój "Only You".

W 2009 Savage wystąpił na jednej scenie z gwiazdami disco polo na Ostródzkim festiwalu muzyki tanecznej, gdzie odebrał nagrodę za całokształt działalności artystycznej.


Scotch włoska grupa muzyczna stylu italo disco założona przez Vinca Lancini i Franza Felleti. Największe sukcesy święciła w latach 1984 - 1987 lansując przeboje "Disco Band" (1984), "Take Me Up" (1984), "Delirio Mind" (1985), "Mirage" (1986), "Pictures" (1987).

Historia zaczyna się W 1983 roku kiedy to pojawia się instrumentalna kompozycja Manlio Cagnelli'ego o tytule "Penguin's Invasion". Okazuje się jednak, że nagranie jest dość monotonne, dlatego producenci wpadają na pomysł przerobienia go na utwór wokalny. Zupełnie przypadkowo spotykają uzdolnionego wokalnie Vince'a Lancini'ego i już kilka dni później pojawia się na rynku z tym samym numerem katalogowym AMD001 "Penguin's Invasion" w wersji "vox". Głos Vince'a tak bardzo spodobał się włoskim producentom, że zaowocowało to wieloma ofertami współpracy. Młody i początkujący wówczas wokalista chętnie godził się na udział w sesjach nagraniowych. Jego głos można usłyszeć w wielu produkcjach duetu Zambelli/Verdi czy Martinelli/Gato z 1983 roku.

Vince szybko zdobywa sławę oraz uznanie, dlatego chce kontynuować projekt, w którym debiutował. W 1984 roku razem z Fabiem Marguttim jako drugim członkiem zespołu wskrzeszają projekt Scotch a Fabio komponuje pierwszy, jak się potem okazuje - światowy przebój Scotcha "Disco Band". Utwór zdobywa listy przebojów wszystkich krajów Europy, pojawiają się kolejne wydania z remiksami, między innymi w Holandii, Niemczech, Szwecji, Hiszpanii i Włoszech a także limitowane włoskie wydanie picture-disc.

Utwór jest tak dobry, że do końca 1984 roku zapewnia grupie Scotch najwyższe miejsca notowań. Wytwórnia postanawia nie konkurować z własnym produktem i z wydaniem nowych singli Scotcha czekają do następnego roku. W tym samym czasie Vince Lancini pisze z Fabiem dwie piosenki popowe i wydaje je na solowym singlu "Across The Land" w wytwórni Many Records, z którą również związani są jego producenci Walter Verdi i David Zambelli. Ci sami producenci jeszcze w 1984 roku nagrywają z Vincem utwór "Choose Your Lover" chowając się tym razem pod pseudonimem Implantation. Jednak zarówno singiel Vince'a jak i Implantation odnoszą tylko lokalny sukces.

Rok 1985 przynosi grupie Scotch pasmo ogromnych sukcesów. Kolejno wydane single "Delirio Mind" i "Take Me Up", utrzymane w typowej dla Scotcha humorystycznej formie, zdobywają coraz wiekszą rzeszę miłośników. Wkrótce potem pojawia się płyta długogrająca "Evolution" mająca swoją premierę jednocześnie we Włoszech, Skandynawii, Niemczech i Hiszpanii zaś w Hiszpanii i Szwecji pojawia się czwarty singiel promujący ten album - "Loving Is Easy/Evolution".

Moda na Scotch dociera również do Polski a nagrania "Disco Band" i "Delirio Mind" dostają przezwiska dopasowane do elementów ich aranżacji odpowiednio "gruźlik" i "pijaczek".

W 1986 roku pojawia się całkiem nowy utwór "Mirage" wydany na singlu razem z trój-języczną piosenką "Amor Por Victoria", po czym zespoł robi sobie blisko roczną przerwę poświęconą na komponowanie i nagrywanie materiału przeznaczonego na drugi album.

W 1987 roku duet przekształca się w trio - nowym członkiem zespołu jest klawiszowiec Franz Rome. Pierwszym singlem wydanym w 1987 roku jest wyjątkowo dynamiczny i nieco nowatorski jak na tę grupę utwór "Money Runner", który z miejsca wskakuje na włoskie i niemieckie listy przebojów. Na kolejny przebój fani czekają aż do lata a okazuje się nim być "Pictures", który zdobywa top 10 w Niemczech a w Polsce jest numerem jeden na liście Bogdana Fabiańskiego. "Pictures" ukazuje się również w ciekawych remiksach autorstwa Fredrika Ramela oraz Tessa (Fancy).Drugi album "Pictures Of Old Days" pojawia się równolegle z singlem "Pictures" a obok typowych disco hitów pojawiają się na nim nagrania bardziej popowe, dające Vince'owi więcej możliwości wokalnych, grupa sięga nawet po standard jazzowy "Over The Rainbow", który w wykonaniu Vince'a brzmi wyśmienicie.

Rok 1987 to oprócz ogromnych sukcesów również koniec istnienia grupy Scotch i koniec wytwórni American Disco. Ostatni katalogowy singiel wydany przez Scotcha nosił tytuł "Man To Man" i odniósł spory sukces w Niemczech i we Włoszech. Jak na ironię był również ostatnim singlem wydanym przez wytwórnię American Disco. Zapewne z powodu praw do nazwy Scotch, Vince Lancini i Fabio Margutti bez Waltera Verdi i Davida Zambelli nie mógli kontynuować kariery pod szyldem Scotch. Zastanawiającym jest fakt, że albumy grupy wydawane były wyjątkowo przez wytwórnię Many Records podczas gdy wszystkie single oryginalnie firmowane były przez American Disco. Oczywiste są powiązania American Disco z Many Records, jednym z mostów są Walter Verdi i David Zambelli. Sama Many Records z kolei jest częścią EMI Musica Italiana. A więc można spekulować, że koniec Scotch'a związany jest z restrukturyzacją i ruchami finansowymi w EMI, w wyniku których zdecydowano o zamknięciu American Disco.Vince Lancini dopiero w 1992 roku zdołał nagrać nowe piosenki ale już z nowym, związanym z wytwórnią Disco Magic, zespołem Bosa Trida, który razem z Vincem tworzył Franz Felleti. Po roku 1993 kontynuował karierę solową jako Vince Lancini pod skrzydłami Mauro Fariny.


Trans X

Grupę założył w 1983 roku Pascal Languirand, zaraz po nagraniu swojej pierwszej piosenki „Living on Video”. Utwór początkowo był wielkim przebojem jedynie w Kanadzie, szybko jednak zagościł w dyskotekach na całym świecie. Pod koniec tego samego roku formacja nagrała „Message on the Radio”, który nie zdobył już takiej popularności. Trans-X zakończyli rok jeszcze jednym singlem „3D-Dance” i wydaniem longplaya „Message on the Radio”.

W 1986 roku Pascal zadecydował o zawieszeniu działalności, gdy kolejny krążek „Living on Video” zupełnie przepadł w zestawieniu muzycznym. Zauważano go jedynie w Kanadzie. Languirand zamilkł na kilka lat, by powrócić, ale jako artysta solowy na fali muzyki new age, nie zaś elektroniki.

W 1998 roku wydano kompilację „Greatest Hits”. Pascal po kilku latach zadecydował o reaktywacji Trans-X . Zespół nagrał album „010101” (2001), a następnie wydał nową wersję przeboju sprzed lat – „Living on Video 2003”. Aranżacja była kombinacją elektroniki nowej fali i wysoko ustawionego wokalu.

Idąc za ciosem, 6 maja 2006 roku wydał „Living On Video 2k6”, będący oczywiście kolejną przeróbką przeboju sprzed lat, choć tym razem z większym naciskiem aranżacyjnym płożonym na brzmienie dance’owe.

Copyright -  2013/14 by  Fligu - All Rights Reserved.